Visie
Graag wil ik u mijn visie op leven en dood geven. En dan natuurlijk in het bijzonder met betrekking op onze geliefde huisdieren.
Geloven in het toeval doe ik niet. “het toeval bestaat niet” is dus een van de leidraden waar ik me aan houd. Is dat een altijd makkelijke leidraad? Nee! Als je minder goede dingen overkomen vraag je je echt wel eens af wat daar dan wel niet het nut van zou moeten zijn. Aan de andere kant weet je dan in je achterhoofd dat deze gebeurtenis die je overkomt ook een doel heeft. Ik vraag u nu wel gelijk me de vragen te besparen waarin u uitleg zou willen hebben over uw persoonlijke gebeurtenissen. De context waarin de gebeurtenissen plaats vinden is alles bepalend voor de gevolgen of resultaten. Het behoort tot uw eigen leerproces om daarin de antwoorden op uw vragen te leren en te ontdekken.
Uitgaande echter van bovenstaande zin ; ‘het toeval bestaat niet’, is het ook geen toeval dat onze huisdieren precies bij ons terecht zijn gekomen. Als je kritisch naar je leven durft te kijken dan zul je zien waarom juist die hond, kat, paard of vogel bij jou terecht kwam. Hadden jullie iets van elkaar te leren? Was het dier een emotionele toevoeging aan uw leven? Of kon juist U iets voor dit dier betekenen? Wie eerlijk durft te zijn naar zichzelf en zijn dier weet waarom juist dat dier op dat moment in zijn leven zo geschikt was als maatje of vriend. Kracht, gevoeligheid, zorgzaamheid, …
Ik heb van mijn eerste hond Bobos zo ontzettend veel steun gehad. Terwijl mijn tweede hond Fate mij juist confronteerde met bepaalde karaktereigenschappen van mij waar wel eens aan gewerkt mocht gaan worden. Niets voor niets dus. Je moet het alleen wel willen zien. Voor zover dus mijn visie op het leven van ons in combinatie met onze huisdieren.
En dan de dood… Wat is de dood eigenlijk? Voor mij het afscheid nemen van het stoffelijke gedeelte van een wezen. Of dat nu een mens is of een dier maakt niet uit. Als het dier zijn leven heeft geleefd dan gaat het over naar een fase waarin je alleen nog gevoelsmatig met het dier verbonden zult kunnen zijn. Herinneringen blijven in je hart en als je gevoelsmatig dicht bij je dier wilt zijn na zijn dood dan kan dat. Maar daarentegen moet je het verdriet over je dier ook los kunnen laten.
Ik ga u nu niet vertellen dat u niet verdrietig mag zijn wanneer uw dier is gestorven. Natuurlijk wel! Rouwen is prima en meer dan begrijpelijk. Uw leven gaat echter wel door. Er zijn anderen die nog op uw steun en vertrouwen rekenen. Ook die mensen en dieren doet u tekort wanneer u blijft hangen in het verdriet om een verloren dier. Het is dus van belang om het rouwproces zo goed mogelijk te laten verlopen. Daarna moet U met een goed gevoel terug kunnen kijken op een bijzondere periode in uw leven die u samen met uw maatje door heeft gebracht.
Vaak helpt het om nog enkele onbeantwoorde vragen aan uw dier te kunnen stellen. Meer daarover vindt u onder de link communicatie.